Z potrzeby serca - rozmowa z Gabrysią Jastrzębską

Sympatyczna, uśmiechnięta kobieta. Zadowolona, bo oceniając wiek po wyglądzie, dałam jej maksymalnie 35 lat. Pozytywnie zakręcona i nastawiona na szerzenie dobra w dzisiejszym świecie, co do łatwych nie należy. Gabrysia Jastrzębska, założycielka „Fundacji św. Jakuba” z Rogówka opowiadała o swojej drodze do naprawiania ludzi i świata

– „CZŁOWIEK JEST WIELKI NIE PRZEZ TO, CO POSIADA, LECZ PRZEZ TO, KIM JEST; NIE PRZEZ TO, CO MA, LECZ PRZEZ TO, CZYM DZIELI SIĘ Z INNYMI” – ten cytat z Jana Pawła II przyświeca Ci niemal od początku. Jak to się stało, że przeszłaś od słów do czynów?

– Myśl o założeniu Grupy Wsparcia zaczęła kiełkować w moim sercu, będąc kilka lat temu na szlaku św. Jakuba w Hiszpanii. Piękne widoki, nowo poznane osoby, trud pielgrzymowania, nieustające myśli o rodzinie i ludziach, których spotkałam do tej pory. Trasa do Santiago de Compostella liczyła około 600 km. Z każdym stawianym krokiem na szlaku pojawiała się myśl o stworzeniu Grupy Wsparcia. Ludzi, którym trzeba pomóc i którzy potem swoim doświadczeniem będą służyć innym. Po powrocie do Polski zdałam sobie sprawę jak bardzo potrzeba jest pomoc. Na szlaku zrozumiałam, że jestem DDA – dorosłym dzieckiem alkoholików. Chciałam zająć się osobami uzależnionymi i współuzależnionymi. Zaczęło się właśnie od Muszli św. Jakuba. Dzięki wsparciu Rypińskiego Stowarzyszenia Inicjatywa powstała w marcu 2016 r. pierwsza Grupa Wsparcia „Muszla Jakuba”, teraz tworzymy już piątą grupę wsparcia.

– Spotykacie się w Twoim domu. Nie przeszkadza to w codziennym życiu?

– Postanowiłam, że wspólnie z mężem stworzymy fundację Dom św. Jakuba. To uzupełniające się rzeczy: grupy wsparcia, gdzie pracujemy np. na programie 12 kroków i działaniu fundacji – tu skupiamy się na rozwoju duchowym.

– Spotykamy się cyklicznie, co miesiąc, zapraszamy ciekawe osoby, z którymi się przyjaźnimy. Co roku organizujemy wędrówki. Naszym znakiem rozpoznawczym są wędrówki z osiołkami. Mamy już cztery osiołki: Różę, Figę i Helenkę, czwarty czeka na transport do naszego domu. Osiołki pomagają nam w terapii osób niepełnosprawnych. Rzeczywiście wszystko, co dzieje się wokół fundacji, dzieje się w miejscu naszego zamieszkania, czy to przeszkadza? Nie, nie sądzę. Razem z mężem postanowiliśmy po prostu pomagać. Zaczęło się do nas zgłaszać bardzo dużo osób. Nie tylko osoby uzależnione, ale i rodziny rozbite.

– Osły to Wasze jedyne zwierzęta?

– Oprócz osiołków mamy jeszcze psy, które wykonują niesamowitą, pozytywną pracę z ludźmi. Na początku tego roku odbywały się w naszym domu spotkania, z jedzeniem, atmosferą domową. Odwiedza nas koleżanka z alpakami, do terapii wykorzystujemy nawet kury.

– Wiem, że malujecie, śpiewacie, rozwijacie się artystycznie.

– Czasami patrzymy na człowieka i nie widzimy w nim jego ukrytych zdolności. Czasami myślimy sobie, że jesteśmy za starzy na… śpiewanie, malowanie, zabawę. Nie jesteśmy. Podczas naszych spotkań staramy się wydobyć się to, co w naszych podopiecznych najlepsze. Założyliśmy zespół, tworzymy piękne rękodzieła. Pomaga nam to także w relacjach ze stroną duchową. Powoli powstaje efekt domina, taki jest zresztą nasz cel. Każdy z nas ma teraz cel – ratowanie rodziny. W ostatnim czasie nasza działalność zainteresowała firmę Cedrob.

– Cedrob S.A. realizuje politykę rozwoju, uwzględniającą potrzeby otoczenia. Wspiera liczne inicjatywy lokalne, edukacyjne, kulturalne i sportowe. Wzięliście udział w projekcie „Wspieramy rozwój” i wygraliście.

– Tak. Udało nam się wygrać 30 tys. zł!. Wygraną przeznaczyliśmy właśnie na rozwój warsztatów terapeutycznych. Zorganizowaliśmy animaloterapię, wędrówki z osiołkami, alpakami, noc Nikodema, spotkanie ze znanymi misjonarzami, sługami bożymi.

– Ile osób odwiedza Was podczas spotkania?

– Potrzebujemy takich spotkań. Odwiedza nas nawet 90 osób. Mamy potrzebę przebywania w dużej rodzinie. W tym właśnie pomogła nam firma Cedrob. Poszerzyliśmy swoją ofertę: kynoterapia, onoterapia, alpakoterapia, arteterapia, muzykoterapia, choreoterapia. Wszystkie spotkania były możliwe dzięki tej wygranej w projekcie. Każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Kupiliśmy koło garncarskie, zaczynamy przygodę z tego typu rękodzielnictwem.

– Jakie plany na przyszłość?

– Chcielibyśmy stworzyć siedzibę fundacji, ponieważ widzimy, że ludzie tak naprawdę potrzebują miłości. Wszystkie nasze działania są piękne i fantastyczne, ale chcemy po prostu dawać innym miłość. DDA potrzebują uwagi, wsparcia i miłości, ponieważ borykają się w dorosłym życiu z wieloma trudnościami. Mamy nadzieję, że nasza jakubowa rodzina będzie się rozrastać.

Kim są DDA?

Dorosłe Dzieci Alkoholików – DDA wychowują się w świecie, którym rządzi chaos. Dzieci alkoholików w dorosłe życie wchodzą z bagażem doświadczeń, który często na długie lata determinuje ich los. Jak powietrza potrzebują bezpieczeństwa i równowagi. Nazwa została stworzona przez samych pacjentów, którzy ponad 20 lat temu zaczęli się domagać terapii. Terminem DDA określa się stosunkowo niedawno wyodrębnioną dziedzinę zaburzeń wynikających z dorastania w rodzinie z problemem alkoholowym. Na świecie ruch DDA jest dobrze rozwinięty i funkcjonuje podobnie jak inne ruchy anonimowe – AA (anonimowi alkoholicy), współuzależnieni itp. W Polsce ciągle jeszcze raczkuje.
 

Rozmawiała Karolina Rębacz,
fot. fundacjadomswjakuba.pl